Το σύγλινο αποτελεί, ίσως, το πιο εμβληματικό έδεσμα της Λακωνίας. Οι ρίζες της δημιουργίας του βρίσκονται στα χοιροσφάγια, μια εκδήλωση λαϊκής λατρείας ενσωματωμένη  στην αγροτική οικονομία.

Η εκτροφή του χοίρου εξασφάλιζε στην οικογένεια κρέας και λίπος για ολόκληρη τη χρονιά. Δεν ήταν δύσκολο για κάθε νοικοκυριό να διατηρήσει ένα χοίρο, καθώς ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία και είχαν να τον ταΐσουν υπολείμματα από σιτηρά, τυρόγαλο, βελανίδια και αποφάγια. Για τη σφαγή, που γινόταν συνήθως παραμονές των Χριστουγέννων ακολουθούνταν ιδιαίτερη εθιμοτυπία.

Η διαχείριση του σφαγίου εξελισσόταν σε γιορτή. Τα μη βρώσιμα τμήματά του χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή υποτυπωδών παιχνιδιών, γουριών αλλά και χρηστικών αντικειμένων. Από τα βρώσιμα κομμάτια, κάποια μοιράζονταν για βοήθεια στα φτωχότερα μέλη της κοινότητας και τα υπόλοιπα παρέμεναν στο σπίτι.

Το κρέας που προοριζόταν για το νοικοκυριό το διαχειρίζονταν με διάφορους τρόπους, ώστε να μπορεί να διατηρηθεί. Μία από αυτές τις παρασκευές δημιούργησε και το  σύγλινο, που μέχρι και σήμερα αποτελεί έναν από τους πιο ιδιαίτερους μεζέδες της Μεσογειακής κουζίνας.

Ο τρόπος με τον οποίο παρασκευάζεται το σύγλινο, παρουσιάζει διαφοροποιήσεις ανά περιοχή, αλλά σε κάθε περίπτωση αγγίζει την ιεροτελεστία, καθώς κάθε βήμα πρέπει να είναι ακριβές. Στην παρασκευή του σύγλινου Μονεμβασίας, αρχικά παστώνουμε το κρέας σε άλμη, μέχρι να αλατιστεί καλά και στη συνέχεια το καπνίζουμε προσεκτικά με ξύλα ελιάς σε χτιστούς ξυλόφουρνους. Στο τελευταίο στάδιο, το βράζουμε με κρασί, δάφνη, κέδρο, μπαχάρι και φλούδες πορτοκαλιού. Μόλις ολοκληρωθεί η παρασκευή του, κόβεται σε φέτες και αποθηκεύεται σε εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, ώστε να διατηρηθούν τα αρώματα και η τρυφερότητά του.

Το σύγλινο αποτελεί σήμα κατατεθέν του τόπου μας για τους λάτρεις της γαστρονομίας, ενώ είναι ένα εξαιρετικό τρόφιμο πλούσιο σε πρωτεΐνες και λιπαρά οξέα. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί με πολλούς τρόπους,  σαν απλός μεζές, σε σαλάτες, ομελέτες, πίτες ακόμα και σε σούπες για να προσδώσει άρωμα και γεύση.

Το λουκάνικο στις μέρες μας αποτελεί ένα εξαιρετικό έδεσμα, ωστόσο η ιστορία του ξεκινά χιλιάδες χρόνια πίσω. Για την ακρίβεια, η παρασκευή λουκάνικου είναι ένας από τους αρχαιότερους τρόπους συντήρησης του κρέατος.

Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές, οι Σουμέριοι (λαός της Μεσοποταμίας) είναι οι πρώτοι που παρασκεύασαν λουκάνικα. Ο Όμηρος αναφέρει στην Οδύσσεια ένα είδος λουκάνικου άιματος, ο ποιητής Επίχαρμος έγραψε μια κωμωδία με τίτλο “Ορύα” (λουκάνικο) και στην κωμωδία του Αριστοφάνη “Ιππής”, ένας από τους κύριους χαρακτήρες είναι ο Αγοράκριτος, ο οποίος είναι αλλαντοπώλης.

Την ονομασία «λουκάνικο» στα ελληνικά την οφείλουμε στην πόλη Λευκανία (ή Λουκανία) της Ιταλίας, όπου παρασκευάζονταν ξακουστά λουκάνικα, ενώ η αγγλική ονομασία του προϊόντος (sausage) προέρχεται από την λατινική λέξη salsus (αλάτι).

Σήμερα στον παγκόσμιο γευστικό Άτλαντα καταμετρώνται πάνω από 300 είδη λουκάνικου και φυσικά σε περίοπτη θέση βρίσκεται και το Ελληνικό χωριάτικο λουκάνικο, σε διάφορες παραλλαγές του.